kalender

 

Bernard Wesseling

Biografie

Bernard Wesseling (1978) studeerde Neerlandistiek en Film- en Televisiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij woont en werkt als dichter en schrijver.

Wesseling debuteerde als prozaschrijver met de roman De favoriet, die zeer lovend ontvangen werd. Zijn eerste dichtbundel Focus (2006) werd bekroond met de C. Buddingh'-prijs voor het beste poëziedebuut. Uit het juryrapport: "Wesseling is een ambitieus dichter. De wereld waarop hij zijn blik, zijn focus richt, zo blijkt uit zijn vocabulaire, is zeer hedendaags en in de greep van een alomtegenwoordige beeldcultuur." In 2010 verscheen zijn roman Portret van een onaangepaste, over het leven van een late tiener. In 2012 werd Wesselings tweede dichtbundel Naar de daken gepubliceerd, waarin hij met de nodige onrust op zoek gaat naar een gepaste levenshouding. Wesseling trad verder veel op als podiumdichter in Festina Lente, stond op de Nacht van de Poëzie en op talloze festivals.

Bernard Wesseling werkte in Villa Hellebosch aan een nieuwe roman.  

Top

Auteurstekst

Ik schrijf je dit vanuit Pajottenland

Een, twee, drie, vijf - vijf haren had ik uit mijn neus getrokken in één greep. Niet dat het echt hielp tegen de jeuk, veroorzaakt door slijm dat erin bleef hangen, en dat nu een vrije doorstroom had gekregen. Gevolg van mijn hooikoorts, die gloednieuw was - zelf had ik de rijpe diagnose vastgesteld - en die mij de ontelbare pollen die dagelijks door de lucht zwierven, dat feestelijke debuut van slaperige zaailingen in een inversie van herfst, in een nieuw licht deed zien als de macabere dans van nucleaire uitval. Toen was het nog zomer.

Op de rand van de nazomer zat ik hier al als een ander mens, een week later was de eigenlijke herfst ingetreden. Nog niet eerder heb ik de overgang zo bewust meegemaakt. Het blad draait zich om en is van kleur verschoten. En de rug van mijn hand vertoont enkele vlekken die daar eerder niet waren.

Ik heb geen geheugen voor landschappen, nooit gehad, tenzij ze geschilderd zijn. En luchten zelfs in verf niet. Wie wel? Wie kent er uit zijn hoofd nog een gekoesterd uitzicht, een bemind veld, een lieve rossige heide, een wolkbreuk als de zoom van een droom, een stadsaanzicht bij nacht dan maar of een vuile steeg van buiten desnoods, ooit gezien door een tuimelraam vanuit een washok. En wat die luchten betreft: ze lijken over te drijven nog voor je ‘oude meesters' kunt zeggen.

Ik schreef gisteren in een plechtstatige bui:
‘ "Voor der dingen dodentaal ontvankelijk," mompelde hij, maar waar het vandaan kwam - '

Het is goed om je zo nu en dan te missen. Hoe anders moet ik weten wat thuiskomen ook alweer is? Maar nee, alsof ik soms niet wist wat ik aan je had. Waarom zouden we ooit nog uit elkaar zijn, denk ik nu.

Toch, mijn hoofdpersoon bedankt je. 

Top
Villa Hellebosch
23.09.13 > 21.10.13

Bookmark and Share Terug